← Alle stories
Zwitserland · Gezinsvakantie · Oktober 2026
Een week met de caravan in het Lauterbrunnental. Mijn vrouw, de kinderen en onze honden Winston en Erna zijn erbij. Met de Jeep rijden we de Sustenpas op, we bezoeken de Aareschlucht en in Mürren vinden we eindelijk de sneeuw waar Theo steeds naar vraagt.
Diesen Bericht anhören
Dauer: 11 Minuten 34 Sekunden
MP3 herunterladen · 8,3 MBStimme und Quelle
Thorsten-Voice, Sprecher Thorsten Müller. Stimmaufnahmen unter CC0. Thorsten-Voice.
Listen to this story
Duration: 11 minutes 42 seconds
Download MP3 · 8.4 MBVoice credits
Alba / Piper. Voice dataset: Alba speech corpus (2019), Cassia Valentini-Botinhao and Junichi Yamagishi, University of Edinburgh. Licensed under CC BY 4.0. The recordings were used to train a synthetic voice model. This credit refers to the voice dataset; the travel story is by The Adventure Beyond.
Beluister dit reisverslag
Duur: 14 minuten en 35 seconden
MP3 downloaden · 10,5 MBStem en bron
Ronnie / Piper. Stemopnamen van OHF-Voice, beschikbaar onder CC0. Stemgegevens en bron.
Na elf uur eindelijk bergen
Links van ons ligt het Thunermeer. Het water is smaragdgroen, met daarachter de bergen. Na ruim elf uur rijden door de nacht is dat een heerlijk gezicht. Als bestuurder heb ik lang genoeg naar die donkere strook weg voor ons gekeken. Eindelijk valt er weer iets te zien.
Bij Interlaken worden ook de kinderen op de achterbank langzaam wakker. Theo heeft het meer helemaal gemist. Bij het zien van de besneeuwde toppen klinkt achter ons alleen een ‘Wauw’. Ik snap hem wel. Groene weiden beneden, witte bergen erboven en af en toe zon tussen de wolken door. Hier had ik naar uitgekeken.
We slaan het Lauterbrunnental in. Naast de weg stroomt de Weisse Lütschine, aan beide kanten rijzen de rotswanden op. Op de hellingen schakelt de Jeep terug. Het toerental loopt op en met de caravan achter ons leggen we de laatste kilometers door het dal af.
In Lauterbrunnen zelf gaat het langzaam. Mensen blijven langs de weg staan, steken over of zoeken de beste hoek voor een foto. Met de caravan erachter kijk ik liever een keer extra. Voorbij het dorp wordt het rustiger. We zijn op weg naar Camping Breithorn.
De caravan op zijn plek duwen
Mijn vrouw meldt ons aan bij de receptie. We worden vriendelijk ontvangen, krijgen onze plek aangewezen en worden meteen geholpen met manoeuvreren. Dat waarderen we: onze caravan heeft geen mover. We hebben destijds voor airconditioning gekozen. Bij het parkeren zijn dus nog steeds een paar extra handen nodig.
Met wat hulp staat hij al snel op het grind. Waterpas zetten, opbouwen en even landen. Normaal wil ik dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. Hier kijk ik tussendoor steeds omhoog. Rotswanden, watervallen en daarachter besneeuwde bergtoppen. Op zo’n plek is opbouwen best prettig.
Winston en Erna verkennen alvast de kampeerplek. Theo gaat er met zijn step vandoor en komt even later enthousiast terug. Aan de overkant van de beek staan koeien. ‘Papa, ze hebben bellen en hoorns.’ Zijn eerste ontdekking van de vakantie is binnen.
We hebben deze herfstweek veel geluk met het weer. Meestal schijnt de zon. Eén dag regent het van ’s ochtends tot ’s avonds; die brengen we in de caravan door. Maar ’s nachts merken we goed dat we in de Alpen zijn. De verwarming moet aan. Wie hier in de herfst met de caravan naartoe gaat, doet er goed aan voldoende gas mee te nemen.
Nutella, mayonaise en een buskaartje voor Winston
Onze eerste wandeling heeft een heel duidelijk doel: de supermarkt in Lauterbrunnen. We zijn Nutella en mayonaise vergeten. Voor de kinderen is dat reden genoeg om zo’n 3,8 kilometer te lopen.
Onderweg bekijk ik het dal wat beter. In 2009 was ik hier al voor mijn opleiding tot HEMS Crew Member bij Air-Glaciers. Van dat bezoek is me een andere kant van Lauterbrunnen bijgebleven. Nu kom ik zeventien jaar later terug met mijn gezin. Zoveel bezoekers als nu kan ik me van toen niet herinneren. Hoe dichter we bij het dorp komen, hoe drukker het wordt.
Terug nemen we de bus. Onze gastenkaart is geldig op dit traject, dus het gezin kan ermee reizen. Voor de honden maakt de chauffeur onderscheid: Erna mag gratis mee, Winston heeft een eigen kaartje nodig. Zijn uitleg is droog: de grote betaalt tenslotte geen toeristenbelasting. We kopen dus een kaartje voor Winston en rijden rustig terug naar de camping.
Dat zijn de dingen die ons van een reis bijblijven. Een waterval is indrukwekkend. Maar het gesprek over Winstons buskaartje zal ik waarschijnlijk net zo lang onthouden.
Via de haarspeldbochten op zoek naar sneeuw
Theo wil sneeuw zien. Na het ontbijt laten we de caravan op de camping staan en stappen we in de Jeep. Een uitstapje naar het Jungfraujoch hadden we vooraf uitgerekend. Voor ons gezin kwamen we op bijna 600 euro. Dat vonden we voor deze dag te veel. Dus proberen we ons geluk op de Sustenpas.
Na ongeveer veertig minuten bereiken we de klim. De eerste haarspeldbochten gaan door het bos, daarna wordt het landschap opener. Steeds komen er andere bergtoppen in beeld. Voor mij hoort deze rit al bij het uitstapje. Mijn vrouw had best een paar bochten minder gewild. We stoppen in een uitwijkplaats zodat ze even een frisse neus kan halen.
Boven zijn de honden en de jongens al snel op de stenige paden te vinden. Het duurt niet lang voordat het zacht begint te regenen. Wolken trekken over de toppen en de wind steekt op. We eten en drinken nog wat bij de Jeep. Winston en Erna krijgen water en een snoepje, daarna rijden we weer naar beneden.
Voor dit soort ritten neem ik de Jeep graag mee. We volgen de pasweg, stoppen voor het uitzicht en kunnen de dag indelen zoals het ons op dat moment uitkomt.
Tussen de rotswanden
Op de terugweg stoppen we nog bij de Aareschlucht. Na het open berglandschap staan we ineens tussen hoge rotswanden die dicht bij elkaar liggen. Beneden stroomt de Aare, terwijl het pad over smalle loopbruggen langs de rotswand voert.
Hier besef ik pas echt wat water met gesteente kan doen. Ik kijk omhoog en dan weer naar de rivier beneden. Tussendoor lopen we voorzichtig verder en voelen we ons behoorlijk klein. De kloof is voor ons een mooie tweede stop op deze dag.
Sneeuwballen en cappuccino
Mürren ligt hoog boven het dal op een terras langs de steile rotswanden. We gaan met de kabelbaan naar boven. Deze keer mogen beide honden zonder toeslag mee, ook Winston. Hij krijgt dus toch nog zijn gratis rit de berg op.
Van hierboven ziet het dal er weer heel anders uit. Nu zie ik pas goed hoe ver de rotswanden onder het dorp naar beneden lopen. En dan het uitzicht op de Eiger, Mönch en Jungfrau. Ik zou steeds kunnen blijven staan om foto’s te maken.
Theo heeft iets anders in zijn hoofd. In de schaduw van de sparren vindt hij eindelijk een restje sneeuw. Al snel vliegen de eerste kleine sneeuwballen door de lucht. Winston heeft er ook belangstelling voor, vooral als mogelijk tussendoortje. Erna houdt zich liever bezig met wat de koeien hebben achtergelaten.
Ook in Mürren zijn veel bezoekers. Na onze wandeling vinden we toch nog een plekje in een café. Op de stoelen liggen schapenvachten, voor ons staat een cappuccino en daarachter liggen de bergen. Daar blijf ik graag wat langer zitten.
Zonder auto naar Mürren
Mürren is autovrij. Je kunt onder meer vanaf Stechelberg met de Schilthorn-kabelbaan omhoog. Een andere route gaat vanaf Lauterbrunnen met de kabelbaan naar Grütschalp en daarna met de trein naar Mürren. Verbindingen en informatie over de reis staan op de officiële website van Mürren.
Mijn jongens laten zien waar ik in 2009 was
Voor ons vertrek wil ik nog een keer naar de basis van Air-Glaciers. Ik neem de jongens mee en kijk wat er sinds mijn opleiding veranderd is. Veel herken ik meteen. De helikopters zijn inmiddels andere.
We raken aan de praat. Een piloot nodigt ons uit om de toestellen van dichtbij te bekijken. Dat laat mijn vrouw zich ook niet ontgaan. Een kort bezoek wordt een rondleiding met veel uitleg en bijna een halfuur praten.
Voor de jongens is het spannend om zo dicht bij de helikopters te staan. Voor mij betekent het bezoek nog iets anders: ik kan ze een plek laten zien die bij mijn eigen leven hoort. Destijds was ik hier voor mijn opleiding. Nu sta ik met mijn kinderen voor de hangar. Daar word ik erg blij van.
Het kijkje achter de schermen ontstond tijdens ons persoonlijke bezoek, op uitnodiging ter plaatse.
We komen terug
Aan het einde van de week wordt er weer ingepakt en afgebouwd. De volgende ochtend gaan we naar huis. De caravan heeft zich als uitvalsbasis goed bewezen: we gaan met de Jeep, te voet of met de bus op pad en komen ’s avonds terug op onze plek.
De herfst is ons goed bevallen. Beneden hebben de bomen nog kleur, hogerop ligt al sneeuw. Soms zakt de sneeuwgrens ’s nachts tot maar een paar honderd meter boven de camping. De volgende ochtend zijn hellingen en daken wit die de avond ervoor nog groen of donker waren.
En dan is er nog dat plotselinge flapperen boven ons. Af en toe zien we in het dal de parachutes van BASE-jumpers voor de rotswanden. We blijven staan en kijken ze na. Ook dat hoort bij de herinneringen aan deze week.
Lauterbrunnen staat bekend als het dal van de 72 watervallen. We hebben ze niet geteld. We hebben genoeg gezien om te weten dat we terugkomen. Voor Theo mag er de volgende keer best wat meer sneeuw liggen.